Go with the flow

De uitvaart
Vol vertrouwen liep Isa aan de hand van haar moeder achter de kist van haar opa aan. Het zou wel goed komen volgens Isa. De regen viel met kracht en de stoere wind blies de droeve stoet onder de parapluis. Een ondeugend straaltje water biggelde haar mouw in en rustte even in haar oksel. Het kietelde, maar niet om te lachen.
De begraafplaats lag er verzopen bij. Geen lantaarntje was nog aan. Geen bloemetje stond meer overeind. Alle kelken liepen over. Geen vogel liet zich horen. Het grindpad sopte en alles huilde pijpenstelen.
Isa was een stuk minder treurig. Als een eiland van optimisme, liep zij tussen de ontroostbare realiteit, want zij had een afspraak met opa.
“Vertrouw mij maar,” had hij met een blik van verstandhouding tegen haar gezegd. En omdat zij zielsveel van opa hield, deed zij dat. Aan de onverbiddelijke hand van haar moeder liep Isa door de plassen, langs de graven. Voor “onze lieve, lieve Leontien, van 12 mei 2003 tot 6 januari 2005”, vond zij het wel heel zielig. De kletsnatte knuffelbeer van Leontien week voor geen centimeter van haar graf. Het liefst zou Isa zelf een kijkje nemen bij al die monumenten van verlies, maar dat liet haar moeder niet toe.
Na een paar keer oplopen en weer stilstaan, kwam de stoet op zijn bestemming. Opa’s kist werd op de planken boven de grafkuil gezet. Druipende mensen en verzadigde bloemen werden door een man, die zich onverstoorbaar volstrekt had laten nat regenen, om het graf geschikt. Isa mocht vooraan staan.
“Wat ze allemaal ook zeggen, geloof mij maar, schat, ik ga niet dood,” had opa haar beloofd.
Zijn zoon, haar vader sprak een laatste woord. De regen deed er nog een schepje bovenop. Moeder knikte vader toe dat het zó wel goed was. De planken werden weggetrokken, de touwen gevierd en opa zakte in het modderige water. Nieuwsgierig boog Isa zich voorover. Op verschillende plekken was de zandwal doorgebroken en het water stroomde, sneller dan de kist zakte, naar beneden. Isa kreeg een schepje in haar hand geduwd, maar dat weigerde zij beslist. Zoiets doe je niet.
Met gezwinde spoed werd Isa meegenomen naar de aula. Daar stonden alle natte ruggen bij elkaar. Koffie, broodjes en praatjes deden de ronde. Isa kon het nauwelijks geloven: zomaar opa achterlaten in de regen.
“Voor jou blijf ik altijd in leven,” had hij gezegd toen zij even huilen moest. Maar Isa miste opa nu al vreselijk. Langs druipende rokken en plakkende broekspijpen worstelde zij zich naar de buitendeur. Er stonden zelfs geen rokers buiten. Isa stond alleen en kon nog net door het regengordijn het graf van opa zien.
Zij keek naar hem uit en daar kwam opa al in zicht. Langzaam tilde het wassende water de kist naar boven. Eerst de bloemen en daarna, centimeter voor centimeter, de grenen houten kist. De overstroming was compleet. De kist kwam los, draaide een kwart slag in de goede richting en voer met lichte averij het pad weer op naar de uitgang. Isa klapte van opwinding en bewondering in haar handen. Zij kon het nauwelijks nog zien, maar de deksel van de kist bewoog en uit een kier kwam opa’s hand. Hij zwaaide naar Isa en deed toen snel de klep weer dicht. Opa was een slechte stuurman, maar hij kende wel de weg. Hier en daar botste hij tegen een marmeren steen, maar zonder aarzeling voer hij naar het leven terug. Hij had zijn woord gehouden. Isa zwaaide terug en toen opa uit het zicht verdwenen was, ging zij blij de zaal weer in. Isa had zich vast voorgenomen het aan niemand te vertellen.

One thought on “Go with the flow”

  1. Menigeen zal denken na het lezen van dit mooie sprookje, ja,ja dat kan helemaal niet. Toch houd ik het niet voor onmogelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.