Vakantie

Niets doen.

Net achter Wimbledon lag mijn vakantie. De Tour caravan stond op het punt Utrecht de rug toe te keren om als een hunkerende minnaar op Neeltje Jans af te vliegen. Koersend om het met kastelen bezette Franse landschap te veroveren. Tientallen afgetrainde wielercracks gingen zich de aankomende weken het snot voor de ogen fietsen en ik zou hen volgen in een euforie van zalig niets doen.

Ik zie u glimlachen. U weet wel beter.
Na vier dagen aanrommelen en etappes kijken begonnen de wachtende karweitjes ongeduldig om aandacht te vragen. Door naar mijn drukke werkzaamheden te verwijzen had ik ze verre van mij weten te houden, maar daar trapten zij niet meer in. Waar ik ook was, in huis, op zolder, in de tuin overal zag ik de klusjes opduiken. Afgebladderde verf, opgestapelde rotzooi, stof en zevenblad, aan alles moest nodig iets gedaan worden. Het was als een gruwelijk grote neus op een mensengezicht: ik moest er steeds naar kijken, of ik nu wilde of niet.
Ook mijn omgeving herinnerde mij tijdens de vakantie voortdurend aan de vreugde van de arbeid. Snerpende schuurmachientjes en agressieve zaagbladen. Overijverige maaimachines en heggenscharen. Wolken van verbouwingsstof en ruige ritmes van timmergeluiden. Ik zwijg over de geuren van verf en terpentine.

In de vakantie zitten de karweitjes in een klein hoekje, maar vooral tussen mijn oren. Triomfantelijk lachen ze mij toe, want zij weten dat ik altijd aan het kortste eind trek. Vroeg of laat ben ik ze aan het doen. AfbeeldingMet of zonder tegenzin het maakt ze helemaal niets uit, als het maar gebeurt. Tot overmaat van ramp hebben zij ook nog een heimelijk verbond met mijn vrouw gesloten. Zij spannen samen om mij mijn doe-het-zelf verplichtingen onder de neus te wrijven. En het lukt ze, elke vakantie weer.

Echt vakantie, echt ‘vrij van werken’ zou niets anders moeten zijn dan je vervelen. Niets om handen hebben. De dag ligt open, zonder enige opzet of verplichting, niets is gepland en geen richting is bekend.
De aankomende vakanties ga ik mij daarin oefenen. Dat gaat nog een hele tour worden.

4 thoughts on “Vakantie”

  1. Al drie jaar vrij van werk, geen enkele dag daarin me verveeld. Wat is verveling? Jezelf in de weg zitten, balen van wat je doet omdat het saai, gemakkelijk of oninteressant is. In mijn werk niet gehad, nu ook niet. In mijn hoofd is er altijd wat te doen, net als de stoplichten in Almelo. Vaak kom ik daar niet aan toe, zoveel dingen zijn te doen met handen, voeten, alleen of met andere mensen. Zelfs karweitjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.