El estado de cosas

Als je niet beter zou weten zou je kunnen denken dat aan mijn schrijven een plotseling einde is gekomen. Maandenlang heb ik langs dit kanaal niets van mij laten lezen, terwijl zo zou je zeggen, er toch genoeg te melden moet zijn. Al was het maar een antwoord op de in corona tijd prangende vraag ‘Hoe is het er nu mee?’ Toch is het er niet van gekomen. Onze verhuizing naar Spanje, het regelen van alles en nog wat, de karweien in en om het huis en een verlangen om af en toe even te gaan zitten en te genieten van het hier zijn, dat en meer heeft mij van het schrijven afgehouden. Maar mijn goesting om te schrijven is allesbehalve dood. In de bosjes van alledag ligt mijn papieren tijger geduldig te wachten op een geschikt moment om een smakelijk onderwerp te bespringen en mij ermee te voeden. Het begin van een nieuw verhaal. Zover is het echter nog niet.

Tot voor kort hebben wij in een vrij luxueuze quarantaine gezeten. Met een handje vol mensen leven wij in een relatieve veiligheid op onze berg We houden genoeg afstand om ons veilig te wanen en hebben genoeg aardige mensen in de buurt om ons niet aan het lot overgelaten te voelen. Als het zo uitkomt maken we een kort praatje of groeten elkaar met een handgebaar of woord. De verdere uitgroei van prille vriendschappen moeten we nog aan de toekomst overlaten, hoewel wij ons soms aan een kop koffie en of een glas wijn met onze directe buren wagen. Hoe gevaarlijk kan dat zijn? Maar wel heel gezellig.

Inmiddels mogen we weer volop boodschappen doen en zelfs af en toe, onder strikte regels een terrasje aan het strand pakken. Een zee van rust, kalme golfjes en parkeerplaatsen. Bij meer dan 30 graden. Handschoenen, ontsmettingsgel en gezichtsmaskers altijd onder handbereik. Onherkenbaar voor elkaar probeert iedereen het beste ervan te maken.

Waar zijn alle protesten tegen die onherkenbaarheid gebleven? Samenleven zou toch onmogelijk worden als je niet eens het gezicht van de ander kan zien. Ik heb nog geen denigrerende opmerking gehoord over al die gezichtsmaskers (ook wel eufemistisch mondkapje genoemd). Allemaal tot zwijgen gebracht door dictator corona.

Nu weer verder: Verbouwing en onderhoudswerkzaamheden hebben lange tijd stilgelegen, dus we bivakkeren al enige maanden in onze geïmproviseerde garage-keuken Dat moet en zal niet al te lang meer duren. Wendelien weet daar toch nog heerlijke maaltijden te bereiden, terwijl ik mij verberg achter de beperkingen van het gereedschap. De BBQ daarentegen is heel traditioneel mijn terrein.

De uitbouw van de keuken is gerealiseerd, de prachtige Spaanse tegels moeten er nog even in gelegd worden en dan mag de nieuwe keuken zijn plaats tussen de keurig geschilderde muren innemen. Oude en nieuwe apparatuur zullen naast elkaar een prachtig keukenstel vormen, waar we nog veel plezier aan kunnen beleven. Wij zien ernaar uit.

Toen het verbouwingsstof een rustplaats had gevonden, rolde de vleugel van Wendelien ook binnen. Het meest verlangde staat weer in de kamer en Wendelien speelt alsof zij het maanden heeft moeten missen en dat is ook zo. Quinten en ik genieten weer van de mooie (Spaanse) pianostukken en toets voor toets keert de souplesse terug. Ook al iets waardoor het hier ons thuis aan het worden is. Nu de geluidsapparatuur nog aansluiten en dan verzorgen wij des gevraagd muziek voor het hele dal.

Dankzij de Spaanse mensen hier in huis, de Spaanse radio en tv, de niet aflatende hoeveelheid termen en productnamen die wij moeten kennen en het dagelijkse portie

‘Beter Spaans Leren’ verbetert onze Spaanse taalvaardigheid van halve naar volle zinnen. Zo gauw onze boeken zijn uitgepakt zullen we aandacht besteden aan de grammaticale regels. Soms, wanneer ons brein vertraagt en het geheugen ons in de steek laat, wordt ons een vreemd mengsel van Spaans, Engels, Duits en Nederlands aangeboden. Niet altijd kunnen wij het voor ons houden en bemoedigend kijken we elkaar dan aan en zeggen dat durven praten net zo belangrijk is dan kunnen praten.

De vaste ankers in ons leven hier zijn de dagelijkse wandelingen met Quinten (hij zal aan het eind zelf ook nog wat schrijven), de controle van PH-waarde en chloorgehalte van het zwemwater (nooit gedacht dat ik mij daar druk over zou maken) gevolgd door een duik of bommetje. De tuin is met minimaal een uurtje per dag een werkplaats van licht therapeutische aard. Voor wat weet ik niet, maar het helpt wel. De maaltijden in de schaduw, de ochtendkoffie, het drankje met tapas in de middag en het laatste drankje bij de ondergaande zon, geven structuur aan de dag, maar niet fanatiek.

Mocht je prachtige berg- en wolkenformaties, grootse uitzichten, roofvogels op hun vlucht, ongeëvenaarde kleurenpaletten, een heldere sterrenhemel en een meer dan volle maan bewonderen, dan waan je je hier in een natuurlijk omniversum.

Maar missen jullie dan helemaal niets van het vaderland? Nou van dat vaderland niet zoveel, maar wij missen onze lieve vrienden(groepjes) en familieleden, de herkenning van anderen en de vertrouwdheid van gebruiken en gewoonten al dan niet verbonden met het Nederlandse klimaat. Ja, dat geloof je niet, maar ik blijk ook gehecht aan bepaalde Nederlandse klimaateigenschappen. Wendelien niet zo.

Ik kijk uit naar een geweldige plensbui, maar meer dan zeldzame wolken zie ik hier niet. Ik mis mijn fiets en wij verlangen naar het bos en zijn bewoners.

Of wij onze goed georganiseerde gezondheidszorg zullen missen zal nog moeten blijken. Wie onze nieuwe tandarts, onze nieuwe huisarts en onze specialisten worden weten wij nog niet, maar dat is wel een puntje van onzekerheid dat wij nog heel lang willen behouden.

Spijt hebben wij nog van niets gehad. Wij zijn wel dingen tegengekomen die wij niet verwacht hadden of moeilijker bleken dan gedacht. Ons aanpassingsvermogen is goed ontwikkeld en dat helpt enorm. Over het algemeen zijn de Spanjaarden prettige mensen om mee om te gaan (wisten we eigenlijk al, maar de dagelijkse praktijk heeft het weer bewezen).

Als alles een beetje op orde is hoop ik weer verhalen te gaan schrijven. Wanneer dat zal zijn?

In ieder geval mañana.

‘De baas vroeg mij ook iets te schrijven en ik gehoorzaam hem. Ze hebben mij meegenomen naar Spanje en begrijp mij goed, ze verzorgen mij prima, maar het is hier veel te warm. Mijn vacht laat nog niet los dus ik loop eigenlijk nog met mijn winterjas rond. De straten zijn te heet en ik heb soms de blaren bijna op mijn poten. Drinken, drinken roepen zij de hele tijd en soms dreigen ze mij het zwembad in te gooien. Gelukkig ben ik niet gek en ik zie gemakkelijk wanneer zij dat van plan zijn en dan ben ik weg natuurlijk. Nou ik ga niet klagen, maar het is wel duidelijk hoe het met me is en waar ik liever was gebleven. Maar ik kan en wil niet meer anders dan in hun buurt zijn. Het lot van een hond met lieve baasjes.’ Quinten.

2 thoughts on “El estado de cosas”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.