U hoort toch van ons.

Wij zijn nu bijna 3 maanden van huis, dus het zou tijd kunnen zijn voor een tussenbalans. Een tussenbalans van wat? Van de voor- en nadelen, van de winst en het verlies, van de uitgaven en de opbrengsten van ons verblijf in Italië? Zeker passend bij de Nederlander die ik ben, maar de Nederlander past zich ook aan en een Italiaan maakt geen balansen op, laat staan tussenbalansen. Hij (en zij ook, maar nog steeds wat minder) leeft naar eigen goeddunken.
Daarom ‘slechts’ wat impressies over ons verblijf in Italië.
senigalliaMeteen maar door naar het heerlijke eten en drinken. Hoewel wij het, uit budgettaire overwegingen, proberen te beperken hebben wij de tocht naar het restaurant al heel wat keren gemaakt. Met onze Engelse vrienden Sue en Jon, die ons in Mondavio bezochten, deden we bijna niet anders. Zij hebben een fantastische gastronomische invloed op ons. Om een goede maaltijd te krijgen is het echt niet nodig om naar een sterrenrestaurant te gaan. Praktisch elk Italiaans restaurant (en dan bedoelen we niet de pizzeria’s) gebruikt verse ingrediënten en maakt ongecompliceerde, maar zeer smakelijke gerechten. Het is even wennen aan de hoeveelheid ‘platti’, maar je mag er ook lang over doen. De gulheid waarmee Italianen deze vorm van levensvreugde uitdragen is indrukwekkend. Geen lullige porties, grote glazen, goede kwaliteit tegen zeer schappelijke prijzen. Waar je in Nederland maar net en met tegenzin een schaaltje pinda’s bij je glas wijn gezet krijgt, komt de Italiaan met allerlei hapjes aan en vraagt bij het tweede glas of je nog meer eten wil. Gratis hè. Waar in Nederland het plakje vlees een dun vliesje is, snijdt de Italiaanse slager met gemak een plak af die de half ons benadert. Enfin, als het over eten en drinken gaat is Italië ons land.
Het tweede punt waar wij maar niet over uitgepraat en uitgekeken raken is dsc_2918het fantastische landschap. Zowel Toscane, als La Marche heeft een prachtig golvend landschap. De vergezichten waar wij zo naar verlangden in Nederland liggen hier voor het oprapen. Wij hadden vroeger in Amsterdam overburen die van ‘tweehoog achter’ uit de Jordaan kwamen. Die mensen hingen de hele dag uit het raam en keken en keken hun ogen uit. Alsof zij de wereld opnieuw ontdekten, maar nu vanaf de straatkant. Zo voelen wij ons hier ook een beetje. Als het even kan en het kan zelfs heel vaak, dan zitten we buiten te eten, te drinken en te lezen, maar ook gewoon te kijken en te kijken. Die glooiende heuvels met in de verte de vulkaanachtige vormen van wat wij bergen noemen, soms met indrukwekkende wolkenluchten, maar meestal (tot nu toe) met een helderblauwe lucht erboven. Op de kleine kronkelende weggetjes, op afstand nauwelijks te onderscheiden van een karrespoor, rijden Dinky Toys die, met een beetje fantasie, door de hand van God worden voortgeduwd.
Geen wonder dat Rome in Italië ligt.
Naast de langgerekte en steile akkers, liggen zonovergoten wijngaarden in prachtige herfstkleuren en daar weer naast, olijfbomen. Een nog steeds bloeiende plant verwondert ons. De sinaasappelen in de boom en de granaatappels aan de struiken stimuleren onze plukzucht. Verder worden in deze streek (La Marche) veel witte uien gekweekt. Roofvogels en stoere jagers zijn er in overvloed, waarvan de laatsten naar onze smaak te veel. Ook zien we nu regelmatig waaierende spreeuwenwolken, een kunststukje, maar niet typisch Italiaans.
En niet te vergeten de zee, waar we nu zo dichtbij zitten. Moeten we daar nog iets over zeggen? Om de dag zijn wij daar wel te vinden en genieten van lange wandelingen op de nog langere boulevard, die ongeveer loopt van Venetië tot Pescara. Een heerlijk zonnetje, een harde wind, schuimkoppen en reuze golven.img_1103Hoewel het nu duidelijk wat kouder wordt (14 tot 18 graden) blijft het voor ons nog steeds aangenaam weer op het strand. Het lijkt alsof wij een van de weinigen zijn die dat vinden, want het strand is stil en verlaten. Een enkel tentje is nog open voor de lunch en daar zitten we dan ook. Moet je nagaan: begin november en wij zitten nog op het strand te eten. Gegrilde sardientjes!
Bijzonder waren ook de drie aardschokken/bevingen en de twee dagen machtige wind, die we meemaakten. Het was haast grappig hoe het bed, de kast, het bureau, alles heen en weer schoof en rammelde. Toen wij ons realiseerden dat het een aardbeving moest zijn, was de grap er wel zo’n beetje af en zijn we ijlings naar buiten gegaan. Gelukkig waren het bij ons echo’s van aardbevingen 50 km naar het zuiden. Niets is echt beschadigd, behalve ons vertrouwen in de stabiliteit van de aarde, nou vooruit, een muurtje met een slechte fundering heeft wat scheuren gekregen. Beetje eng en met name vanwege de kans dat het zich kan herhalen. De twee dagen storm waren ook bijzonder. Keiharde wind en dan niet voor een paar uur (zoals vaak in Nederland) maar voor twee dagen. Overigens met een zeer aangename temperatuur dus ook toen stonden wij regelmatig buiten, te kijken naar de langs schietende gitzwarte wolken die werden gekliefd door scherpe verticale bliksemflitsen. Na twee dagen bulderen en loeien viel plotseling de rust weer in. Op een voortploegende tractor en wat vogelgeluiden na alleen maar stilte, zoals wij die nog slechts op de eilanden vinden.
Na alle overdaad aan geluiden en grond stoffelijke trillingen terug naar de rust van ons tweeën. Niets dan lof over ons. We doen het goed met elkaar, zien meer van elkaar, doen meer met elkaar (zowat alles samen) en praten meer met elkaar. Geen tv, vaak geen internetverbinding, geen dringende zaken te doen, allemaal bijdragen om de aandacht te verleggen naar elkaar. Natuurlijk af en toe eens een trilling of beving, maar nooit lang (ik begin dat te leren) en zelden heftig. Door de steeds wisselende en vaak ook nieuwe omstandigheden wordt veel van ons aanpassingsvermogen gevraagd en dat beroep wordt meestentijds gehonoreerd. Natuurlijk zijn er verschillen tussen ons die op zo’n reis nog meer naar voren komen, maar vaker dan thuis moeten wij daarom lachen. Het lijkt over het geheel genomen of ons leven hier minder zwaar genomen wordt. Thuis is het vrij ernstig en zeer betrokken, hier is het licht en houden wij ons nauwelijks bezig met de journaal items.
Waar moet dat naar toe?
Dan zijn er nog die prachtige steden in Italië. In Florence hebben wij, dankzij onze Ier Quinten, nieuwe vrienden gemaakt: Ann en Marco. Ann heeft ons rondgeleid in Florence en dat was heel iets anders dan ons eerste bezoek aan Florence. Wat een heerlijke stad. Als kers op de pudding hebben wij in het nieuwe operagebouw een voorstelling bijgewoond. Bijzonder. Daarnaast hebben wij zo’n beetje alle stadjes in onze omgeving met enig historisch besef wel bezocht. Af en toe een museum of kerk. In een paardsc_2863 steden (bijv. Arezzo, Cortona, Senigallia, Corinaldo en Fano) voelen we ons aardig thuis. In Mondavio worden wij al herkend en begroet bij Bar Il Duca op het piazza Matteotti, wat een warm thuisgevoel geeft. Florence en Perugia zijn Hors catégorie.
Zijn er dan alleen maar positieve ervaringen te melden over Italië. Nee zeker niet en ik betwijfel ook of wij hier zouden willen wonen. Een van die nadelen is dat de Italianen Italiaans spreken. Ik kan mij niet voorstellen in een land te wonen waar ik de taal niet op zijn minst een beetje zou kennen. Grote handicap wat ons betreft.
Die relaxte mentaliteit heeft ook zo zijn nadelen. Verdere toelichting krijgen jullie niet.
Daarnaast is het landschap mooi om naar te kijken, maar wel erg zwaar om in te wandelen en aan wandelpaden doen Italianen al helemaal niet. Er is één weg (vaak ook nog een heul slechte) en daar moet iedereen, de automobilist, de fietser, de wandelaar en de (huis)dieren het mee doen. Je kunt je voorstellen wie het voor het zeggen heeft onder de gebruikers.
En pas op: wat in ons land een zegen is: een beetje rust en stilte, is in Italië voor onze smaak al gauw wat al te stil en afgelegen.
Nu moet ik toch gaan oppassen dat ik alsnog niet een soort balans ga opmaken met een daaraan gekoppelde conclusie. Mooi niet. Ik laat het hierbij. Wij groeten alle vrienden en bekenden, Wensen jullie een fijne winter toe en u hoort nog van ons.

 

 

Wendelien en Michiel

Slijtage en herstel

Toevallig kreeg ik twee brieven binnen die elkaar wel kunnen verdragen.
Eén brief van een zich aan mij ergerende vriend, en een commerciële, zij het op informele wijze geformuleerde, verkoopbrief.
Ik zag een verband.

Beste Michiel,

Wat ben je toch een ongelofelijke zeurkous. Waar lul je nou over? Een beetje pijn hier en een beetje stramheid daar. Wees Olympisch blij dat je nog mee mag doen. Zet het winnen uit je hoofd en het verliezen verdwijnt als vanzelf. Tuurlijk heb ik makkelijk praten, maar troost je voor mij komt ook de tijd dat ik met voetballen moet stoppen.
Jevoetbal4 hebt 53 jaar gevoetbald, waarvan 43 bij onze club. De laatste jaren op zaterdag met de veteranen en de andere dagen herstellen van de pijn in je rug, knieën en enkels. Dat was jouw voetbalritme.
Nu je niet meer speelt is de pijn een stuk minder. Je schijnt weer gewoon te kunnen lopen, maar toch ben je kwaad op je lijf. Het heeft je in de steek gelaten, zeg je. Wat een onzin!
Ik ga de feiten even op een rij zetten Michiel, daar hou je van.
Op je tiende begon je te voetballen. Meteen al fanatiek en met de wil om bij de beste te gaan horen. Tweemaal in de week trainen was voor jou een plezier. Stond je niet op het veld, dan was je bij jullie op het pleintje aan het ballen.
Tweemaal 2 uur trainen, één wedstrijd van anderhalf uur maakt vijfenhalf uur voetbal per week, waarbij we het straatvoetbal maar even vergeten. Als je bedenkt dat je 53 jaar hebt gevoetbald en dat je ongeveer 48 weken per jaar voetbalde, dan komt dat uit op 53 maal 48 maal 5,5uur is een kleine 14 duizend uur voetballen. Ga er eens vanuit dat je al voetballend zo’n acht keer per uur zo hard mogelijk tegen een bal aantrapt. Dan heb jij in je voetballeven meer dan 112000 keer met je rechter voet uitgehaald. Je voet is een heel fijn mechanisme van 26 botjes, 33 gewrichten, meer dan 100 gewrichtsbanden en 19 spieren en pezen. De beweging van je voet is een kwetsbare en ingenieuze samenwerking van al die onderdelen met je zenuwen. Niet speciaal gemaakt om te voetballen.
Vind jij het dan gek dat je met 112000 keer, (en dan laten we al die andere voetbewegingen en aanslagen op je voeten nog even buiten beschouwing) op je vijfenzestigste pijn in je voeten hebt? Heeft je lichaam je dan in de steek gelaten?
Dit zijn de feiten Michiel.
Je mist de geur van het groene gras?
Nou er komt een tijd dat je er heel lang aan mag ruiken.
Voor de betere contactsport zie ik je graag weer bij ‘Kicks derde helft’.

Je voorstopper voor altijd, Louis.

 

 

Geachte heer Spanjer,

Neemt u ons niet kwalijk. Misschien is het wat cru te spreken over vervangende onderdelen, misschien is dat eng en confronterend. Onze branche is echter weinig subtiel en vooral technisch van aard. Wij verkopen reserve-onderdelen voor het menselijke lichaam.
Wij weten dat u al zo’n dikke 65 jaar beweegt. Op beweging volgt slijtage, dat zal ook u opgevallen zijn. Het kan haast niet anders of u heeft hier een pijntje of daar een steekje. Een haperende arm of een weigerend been. In de rug kraakt het en door de teen steekt het. Blijft het daar bij, dan heeft u niets te klagen. Veel ouderen zouden onmiddellijk met u willen ruilen.
Onze firma wil de onderdelen, die van het heerlijke bewegen een pijnlijke bezigheid maken, graag voor u vervangen. Wij verkopen zowel nieuwe, State of the Art artikelen, als meer dan goede gebruikte onderdelen. In onze rekken liggen naast geavanceerde bovenbenen, nog prima knieën. Onze kraakveilige sleutelbenen doen kwalitatief niet onder voor onze geoliede ellenbogen. Onze spaakbenen, ellepijpen, scheen-, dij- en kuitbenen zijn absolute verkooptoppers en onze heupgewrichten zijn als beste koop getest. Buitengewoon trots zijn wij op onze stijgbeugeltjes, die praktisch universeel bij elk hamer en aambeeld passen. De kunstgebitten zijn uit de handel genomen, daarvoor in de plaats kunnen wij u de beste implantaten en inklik tanden leveren.
Alles bij elkaar heeft de hardware afdeling zo’n 236 verschillende artikelen, die meestal binnen drie dagen bij u thuis kunnen zijn. Als u wilt kunnen wij de onderdelen ook plaatsen en controleren. Heeft u zelf een specialist gevonden, dan kunt u het artikel gewoon bij de balie ophalen of laten bezorgen bij uw ziekenhuis. Echter, wanneer niet erkende specialisten met ons materiaal werken, dan vervalt onze garantie.
Naast hardware beschikken wij over een beperkt assortiment zacht spul. Slijmbeurzen, vers kraakbeen, tong, kunststofaders in lengtes van 10 en 20cm. Op voorraad hebben wij nieuwe ogen van hoogwaardig twee componenten dennenhars. Onze soepele huidmatjes zijn bekend van Beverwijk tot Chicago. Opvullend vet kan telefonisch besteld worden en dient binnen drie werkdagen opgehaald te worden.
U ziet wel, nu u alles zo op een rijtje ziet staan is het allang niet meer zo eng, als aan het begin van onze brief. Zolang u het kunt doen met de originele onderdelen, moet u dat zeker niet nalaten. Sterker nog, ook met een beetje pijn of stramheid bent u altijd nog beter af met uw eigen materiaal, dan met vervangende onderdelen. Maar kan het echt niet meer en wilt u toch de kwaliteit van bewegen behouden, dan bent u altijd van harte welkom in onze showroom. Met ons ruime assortiment en de grote toepasbaarheid van onze producten is het echt niet meer nodig om op uw eigen lijf te schelden. Een redelijk functionerend lijf ligt binnen uw bereik. Als u deze brief meeneemt naar onze showroom beginnen we meteen met een gratis consult .

Hoogachtend,

Directie HumanParts.

Gerard in herinnering

P1010800Mijn goede vriend Gerard heeft de pijp aan Maarten gegeven. Hij was van de MAF berichten en als jullie een beetje willen weten over wie ik het heb, dan moet je zijn MAF Berichten blog maar lezen(http://mafberichten.nl.) Een pracht kerel, een lieve man, een warme vader.
Wij waren broeders in het schrijven en in het uitlaten van de hond op de late avondronde. Ik zal onze vrijmoedige gesprekken in de gedempte verlichting van de straatlantaarn zeer missen en dat deed ik al een tijd, want Gerard is niet op stel en sprong vertrokken.
Gerard is jaren geleden door zo’n godvergeven teek gebeten en besmet geraakt met de Lyme bacterie. Aanvankelijk moest hij zich bewijzen als Lyme-patiënt, want wisten de doctoren veel. Ongeweten stelden zij de juiste ‘tussen de oren’ diagnose, want daar was de verwoestende bacterie al beland. Vele, intensieve antibiotica behandelingen leidde Gerard van stok, naar Easyrider en van aangedreven fiets naar scootmobiel en van rolstoel naar ziekbed. Zijn toegewijde vrouw H en hun dochter E en zoon P deden meer dan zij konden. Het hielp Gerard, maar hij werd niet beter. Gerard pleegde zijn pijn in gradaties van één tot tien aan te geven en de laatste maanden schoot de pijn de grens van tien voorbij. Als bij een kop van jut, waarop zo hard wordt geslagen dat het gewicht langs de bel schiet. Er was niets dat Gerard géén pijn deed en het uitzicht was onveranderlijk erger.
Praat mij niet van een keuze. Er was geen alternatief.
Zeg niet, het is zo beter, want slechter kan niet.
Een toffe vent heeft de Happy Socks aangetrokken en is overgestoken.
Ik zal hem niet meer zien of spreken, noch vergeten.