Der Franz

Ter gelegenheid en onder het thema van de Boekenweek: Duitsland: Was ich noch zu sagen hätte” heb ik onderstaand verhaal geschreven.

bielef2Arnold had zich laten overhalen om zijn orakel mee te nemen naar de voorbeschouwing. Hij liep niet zo te koop met de wonderlijke capaciteiten van het beest, maar voor een geintje op de voetbalclub was hij wel in. Hij had de trotse Bielefelder drie jaar geleden op de Ornithophilia in Utrecht gekocht. Hij had hem Franz genoemd, dat kwam nu goed uit, omdat hij net zo liep als Beckenbauer: overdreven rechtop en vol poeha. Bij toeval had hij het talent van Franz ontdekt. Vóór de wedstrijd tegen Argentinië had hij met Jos in de tuin staan voorbeschouwen en zij hadden zich afgevraagd wat in godsnaam de uitslag zou worden. Ze kwamen er niet uit, er was geen peil op te trekken.
‘Laten we het Franz maar vragen,’ had Jos met een dolletje geopperd, ‘die kan het weten.’
‘Goed plan,’ zei Arnold, en rende als een Eindhovense stofzuiger achter de haan aan.
Toen hij Franz onder de vleugels had gevat, keek hij het geïntimideerde beest doordringend aan en vroeg: ’Zeg eens Franz, wat gaat het vanavond tegen de Argentijnen worden? ‘
Franz strekte de nek, keek de mannen aan en zweeg.
‘Slechte vraag,’ zei Jos.
‘Dan doen we het anders: Franz, hoeveel doelpunten scoort Argentinië tegen Nederland?’
De Bielefelder zakte door de poten en zweeg opnieuw.
‘Geen doelpunten dus voor Argentinië,’ concludeerde Jos.
‘En hoeveel doelpunten voor Nederland?’ ging Arnold verder en kneep de haan een paar keer flink in de borst om zeker te zijn van een reactie.
Onmiddellijk schoot Franz omhoog en kraaide verontwaardigd, vier keer.
‘Dat is dus vier nul voor Nederland,‘ lachte Jos geamuseerd.
Arnold wist echt niet of hij vier of vijf, misschien wel drie keer had geknepen, maar 4-0 was natuurlijk onmogelijk. Wat maakte het uit, het was al grappig dat Franz überhaupt als een echte macho had gekraaid.

Na de wedstrijd deed het gerucht de ronde dat de haan van Arnold, de onwaarschijnlijke overwinning op Argentinië ’s middags al had voorspeld. Zij ontkwamen met geen mogelijkheid aan een optreden voor de finale.

Op het dak van het clubhuis dansten tientallen oranje ballonnen vrolijk in de wind. Bij de ingang van het sportpark kon je de uitgelaten opwinding al horen. De kantine was gezellig oranje aangekleed met plastic slingers die je meerdere keren kon gebruiken en vlaggetjes die je zo weg kon gooien. Iedereen had wel een of ander oranje gekleurd hoofddeksel op, maar de pruik en de indianenhoofdtooi waren duidelijk favoriet. Een paar spelersvrouwen, die voor de gezelligheid ook waren meegekomen, hadden het sexy oranjejurkje van Henny Cruijff aangetrokken, waarover zij klaagden dat het zo opkroop. Het bier werd speciaal voor de gelegenheid in Duitse halve liters getapt.

‘En nu is het de beurt aan Franz uit Bielefeld’, nam de voorzitter het woord.
‘Franz voorspelt feilloos de uitslagen van WK wedstrijden en dat gaat hij nu voor ons doen. Aanschouw het wereldwonder en je hoeft alleen de wedstrijd nog te zien. Arnold mag ik je uitnodigen?’
Met Franz onder de arm kwam Arnold naar voren: gul applaus, veel geschreeuw en gefluit. Arnold moest er niets van hebben: al die wilde, ongecontroleerde heisa, dat ging altijd verkeerd. Met het bier in zijn nek -het leek de Achterhoek wel- liep Arnold door de opdringende oranje supporters.
‘De haan moet ook een biertje,’ schreeuwde er een en overgoot de bange Franz. Begeleid door toeters en ratels werd het “Holland wint de wereldcup’ krachtig ingezet. Ja, de stemming zat er goed in.

‘Ik moet om stilte vragen. Stilteèè,’ schreeuwde Arnold, ‘Franz moet zich absoluut kunnen concentreren, anders sta ik niet in voor de juistheid van de voorspelling.’
Een tweede verzoek van de voorzitter bracht enigszins rust in de tent, maar stilte werd het natuurlijk niet. Alsof hij hem wilde planten zette Arnold Franz met de poten op tafel. Meegaand ging de haan in ruststand zitten. Blijkbaar was dat niet naar de zin van Arnold, want hij tilde hem nogmaals op en zette hem opnieuw op de gestrekte poten. Zo moest hij staan en niet anders. Franz begreep het. Arnold aaide hem over de trotse verenborst en keek hem weer doordringend aan. Franz was er klaar voor.
‘Franz, hoeveel doelpunten gaat Nederland vanavond tegen Duitsland maken?’
De spanning was voelbaar. Franz wachtte een moment en kraaide toen één keer alsof hij het licht gezien had. Het volk wilde echter meer. Eén keer kraaien was wel een erg krappe voorsprong, maar Franz maakte geen enkele aanstalten om meer doelpunten te maken.
‘Eén voor Nederland,’ vatte de voorzitter neutraal samen, ‘nu de Duitsers Arnold.’
Arnold had het behoorlijk benauwd.
‘Je moet je heel goed concentreren Franz,’ zei Arnold met een nadrukkelijke noodzaak in zijn stem. Opnieuw die stilte.
‘Hoeveel doelpunten maken de Duitsers vanavond, Franz?’ vroeg Arnold. Hij vermeed elk contact met Franz. Hij hield de haan losjes gevangen in het hokje dat hij met gespreide vingers had gemaakt. Elke vorm van druk op de haan zou tot een verkeerde uitslag kunnen leiden. Franz keek Arnold aan en even was daar dat verwaande lachje om de snavel van de Bielefelder. Hij zette aan en zonder terughoudendheid kraaide hij het uit. Liefst tweemaal. Voordat iemand zich realiseerde wat dat betekende, vloog Franz van tafel, tussen de verbouwereerde supporters door, zo de openstaande terrasdeuren uit. Weg van het rokerige en naar bier stinkende nest vol kabaal, naar de arcadische sfeer van het rustende voetbalveld.
Een officiële verklaring van de voorzitter was niet meer nodig. Het afkeurende gejoel en boegeroep was niet van de lucht. Men speelde boosheid en verontwaardiging, maar koos voor de vergoelijking dat het toch maar onzin was. De bierpullen werden gevuld en de aandacht ging naar het grote projectiescherm. Het wachten was op het fluitsignaal van Taylor.

De meeste oranje ballonnen waren van het dak gewaaid. Wat resteerde waren wat rimpelige exemplaren, die als oude mannetjes chagrijnig lagen te wachten tot ook zij door de wind zouden worden meegenomen.
Het rumoer van feestende mensen had het terras verlaten. De kantine stond er, tussen de versleten velden, verslagen bij. Ergens op die vlakte liep een trotse haan.
Arnold zat samen met zijn elftal aan de lange formica tafel. Het kon niet waar zijn. Tien minuten eerder was het nog een uitgelaten feest geweest en koesterden zij, de ijdele voetbalminnaars, nog hoop. Helemaal van slag, met de mouwen in het gemorste bier zaten de ontgoochelden glazig voor zich uit te kijken. Met de ontzetting op de beschilderde gezichten, vormden zij een lachwekkend hoopje droevige clowns. Langs de kant lagen hoeden, hoofdtooien en smoezelige pruiken. De dames liepen troostend langs hun mannen, maar de vreugde was wel uit de kekke katoentjes verdwenen. Het was gebeurd, het was over, uit en Schluss. Het was serieuze shit.

De commentaren, het bier en de analyses kwamen langzaam weer op gang. De ergernis en kwaadheid groeiden zoals bij elke onrechtvaardigheid die men moet accepteren. Daar werd een stoel omver geschopt, een tafel op zijn kant gezet en ook de pullen moesten het ontgelden. Bij het grote scherm stonden mannen beledigingen en verwensingen te schreeuwen naar de geprojecteerde Duitse voetballers. Bij elke herhaling schreeuwden de supporters moord en brand over al dan niet gepleegde overtredingen, schwalbes en foutieve beslissingen. Een paar pissige mannetjes stonden godverdomme klaar om alle aanwezigen, en ieder ander die daarom vroeg, eens flink op de flikker te geven. Het was een echte vriendenclub.

Vanuit het niets renden ineens een stuk of vijf dronken jongens het terras en de velden op.
‘Franz, die rot haan, die Bielefelder mof, die gaan we pakken.’
‘Het is zijn schuld, het is de schuld van die verdomde rot haan.’
‘We moeten hem pakken en de nek omdraaien,’ riepen zij kotsend en buiten adem.
Als een stel halvegaren liep de meute achter de haan aan. Franz was onverstoord. Kwamen de Hollanders te dichtbij dan vloog hij op en fladderde een tiental meters verder. Parmantig pikte hij dan voort en hield de heethoofden in de gaten. Franz was onbereikbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *