WEG

Tachtig verhuisdozen en 40 kuub spullen verder en 3 aanhangwagens troep lichter stonden Jac en Anja in hun ontzielde woonkamer. Alles was verdwenen, niets dan ruimte was achtergebleven. Waarderend keken zij in het rond alsof zij op de open-dag van hun eigen huis waren beland. Ware het niet dat zij de eigenaars al waren, dan hadden zij zeker overwogen het pand te kopen, want door de leegte heen bleef het toch een heerlijk huis.

DSC_2523

De afgelopen vier weken waren zij bezig geweest met uitruimen, sorteren, inpakken en wegbrengen van alle spullen die zij de afgelopen 22 jaar naar hun riante hol hadden gesleept. Het meest verrassend kwamen de ruimtes voor de dag achter de knieschotten. Zij werden bevolkt door spul dat ooit het label ‘zet maar achter het schot’ had gekregen en daarna in de steek was gelaten. Het waren de weeskinderen van de gedachte dat het altijd nog van pas kan komen. Jac bewaarde alle snoeren, kabels en elektriciteitsdraden. Vele meters waren wit of op z’n hoogst in gebroken wit achter het schot terecht gekomen en kwamen nu vergeeld en verhard tevoorschijn. Als Jac een stuk draad nodig had, dan haalde hij een paar meter ‘schoon snoer’ zoals hij het noemde. Het eventuele restant rolde hij op, bond het netjes samen met één van de binders van de boterhammenzakjes en legde het achter het schot. “Heeft niemand last van,” zei hij als Anja bezwaren maakte tegen zijn bewaarzucht.

Anja op haar beurt had door de jaren heen haar quiltlapjes gesorteerd op kleur, op grootte, op textuur, op patroon, op land of cultuur (Staphorst of Marken: een wereld van verschil), op leeftijd, op geloof en feestdag, kortom op alles wat een analogie kon zijn. Het was al mooi dat al die duizenden stofjes in een van die tientallen plastic boxen zaten. Dat het label niet meer overeenkwam met de inhoud van de boxen, deerde Anja niet zo. Zij beweerde precies te weten wat zij aan lapjes in huis had en dus ook wat zij nog niet had. Doordat Jac dat niet kon geloven, noch tegenspreken groeide de hoeveelheid stoffen als de voorraad van een boekenwinkel.

Ook het verleden bleek zich schuil te houden achter de knieschotten. Boekjes, brieven, foto’s, platen, cd’s, dvd’s en zelfs bandjes. Spellen, poppen, instrumenten, onderwater gedoe, fitness spul, kampeergerei, een echte buizenversterker en nog prima Dual apparatuur, om maar te zwijgen van de welluidende Pioneer boxen. Het lag allemaal in een warme omhelzing van dekens, dekbedden, muggennetten en kussens die te hard of te zacht waren.

Onder het goed geïsoleerde pannendak konden de herinneringen nog jaren mee, maar de plannen van Anja en Jac verstoorden hun rust. Een voor een gingen de relikwieën door hun handen en werden bekeken, gelezen en beluisterd, gewogen en geselecteerd. Velen van hen redden het niet en werden afgevoerd, soms met spijt in het hoofd en pijn in het hart. Of toch maar bewaren? Echt zonde om weg te doen. Misschien heeft een ander er nog wat aan? Op marktplaats of naar de kringloopwinkel?

“Je wist niet eens meer dat we het nog hadden”, “We hebben het nooit echt gemist.” De wederzijdse pogingen om de ander te overtuigen van de waarde of de waardeloosheid was vaak doorzichtig en bedacht. Jac adviseerde Anja ‘los te laten’. En Anja vroeg steeds aan Jac of hij zich dat niet meer kon herinneren. Zij moesten alleen maar opruimen, maar het werd een worsteling met elkaar en zichzelf, met het verleden en de onzekere toekomst.

Een kwart van de spullen en wat er aan herinneringen aan vast zat bleek te dierbaar om te worden vernietigd. In koor riepen Anja en Jac dan: ‘niet gegund’ en dan moesten zij vreselijk lachen om hun overwinning op de vergankelijkheid. In enkele gevallen was pure liefde in het spel en dat was dan zo evident dat de een het voor de ander vanzelfsprekend vond dat dat bewaard moest worden. ‘En als we te weinig plaats in de box hebben, dan huren we er toch gewoon een boxje bij,’ kleineerde Anja met vertederende blijheid het dreigende ruimteprobleem.

Met dat en meer achter hun kiezen stonden zij daar in hun huis te wachten op de overdracht. Voor een heel jaar gingen zij de sleutels aan een ander geven. Toen zij hadden laten vallen dat zij hun huis wilden verhuren kregen zij de meest bizarre verhalen te horen: Van wietplantage tot porno-studio, van niet meer weg te branden huurders tot slopers en vandalen. DSC_2524Het viel niet mee om toch de plannen door te zetten en van het positieve uit te gaan. Gelukkig waren zij erin geslaagd om mensen te vinden aan wie zij graag wilden verhuren. Het wachten was op de makelaar en de nieuwe huurster.

Nog één keer maakten zij een ronde. Kijken of er niets vergeten was en niets was blijven liggen.

Jac en Anja waren klaar om te vertrekken. In de Achterhoek nog even uitrusten van de verhuizing en dan voor een jaar lang op reis. Eerst naar Arezzo in Italië en dan in januari naar Malaga, Zuid Spanje. Kijken hoe het leven daar is en hoe het daar leven is.

Drie dagen na het vertrek van Anja en Jac kwam het bericht over de aardbeving in Midden Italië. Halve steden en hele dorpen verwoest, honderden mensen dood en vele duizenden gewond en zonder woning.

2 thoughts on “WEG”

  1. Een geweldig,heel herkenbaar en grappig opruim-opslag-en schoonmaakverhaal. Letterlijk en figuurlijk. Weg, weg, en weg.
    Altijd goed om dat te doen, maar ja….nu even niet…zien we morgen wel weer..eerst maar even verplaatsen..! En zo wordt de berg steeds hoger en je hoofd alsmaar voller met de dagelijkse rompslomp en met wat je allemaal nog wel ‘moet’. Van wie?
    Wij wensen jullie in ieder geval heel veel geluk en gezondheid op jullie verdere spannende levenswandel met weer nieuwe spullen, uitdagingen, ontdekkingen, andere mensen ..
    Ook weer nieuwe herinneringen!
    Het ga jullie goed, in gedachten reizen wij mee.
    Liefs Rudi en Carla

  2. Herkenbaar … De vergeten herinneringen die plots terug een leven krijgen…Even stilstaan en terug naar de tijd om dan weer op weg te gaan om nieuwe indrukken te beleven. En net dan kwamen we jullie tegen ergens op deze prachtige aardbol ….Onderweg … Op een zonovergoten strandje in Torre del Mar .
    Een gezellig babbel, een knuffel aan de viervoeter des huizes .Nu alweer een mooie herinnering … Klaar om morgen alweer terug te kijken en ergens onderweg nieuwe indrukken te beleven. Het leven is vluchtig maar even momenten vasthouden dat is de kunst vandaag . Geniet van onderweg .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *