Plannen

Als personal manager van de bestuursvoorzitter van het energiebedrijf Electron had Lina een agendarijk bestaan vol met regelzaken en zorgtaken. Vakanties waren de korte periodes dat zij aan zichzelf mocht denken. Doen waar zij zin in had.
Arno kon zich geen andere vakanties herinneren. Hij was gewend Lina te volgen. Met dezelfde vanzelfsprekendheid waarmee meneer Donkers al jaren haar aandacht opeiste, schikte hij zich in de uitgekiende vakantieprogramma’s van zijn vrouw. Die paar weken verlossing gunde hij Lina. Haar sleutelwoorden voor een goede vakantie waren: musea en concerten, mooie historische steden en uitgelaten evenementen. Voor Arno betekende vakantie nietsdoen, lezen en lekker eten en drinken. Liefst aan zee. Soms kwamen zij in de buurt van dat plaatje en daar deed Arno het dan mee.
Lina zag geen reden haar voorkeuren meer op Arno af te stemmen. Zij hield ontzettend veel van hem en uit niets bleek dat Arno dat niet van haar deed. Er zijn nou eenmaal mensen die het leven graag op zich af laten komen, redeneerde zij, terwijl anderen het naar hun hand kneden. Arno behoorde duidelijk tot de eerste groep. Zo was dat bij de keuze voor een restaurant, de wijnkeuze, een film of theater en ook bij het vrijen gaf zij vaak de voorzet.

Misschien was het de opmerking van zijn dochter: ‘….. en jij doet altijd alles wat mam wil.’ Zij had het hem min of meer verweten en dat stak Arno. Het raakte hem als man. Het jeukte aan zijn ego en hij wilde direct flink krabben. Hij kende dat soort types: braaf achter de vrouw aan, aardig en behulpzaam, maar ook zijen sokken. Zo wilde hij niet zijn.
‘Nou, ‘altijd alles’ is overdreven, maar misschien zit er wel een kern van waarheid in,’ antwoordde hij. Tegenspreken wilde hij zijn dochter niet, maar hij nam zich voor, om te beginnen, dit jaar de vakantie zelf vorm te geven.

Lina had gekleurd van oor tot oor. In het functioneringsgesprek had meneer Donkers haar werk en toewijding geprezen, maar tegelijkertijd haar wens om alles onder controle te hebben en te houden bekritiseerd. ‘Soms, voel ik mij net een kleine jongen die van hot naar her gestuurd wordt door zijn moeder en voortdurend onder haar controle staat,’ zei hij onverwacht openhartig.
‘Meent u dat?’ kon zij slechts zeggen.
‘Doe ermee wat je wilt, misschien is het wel mijn probleem, wie weet, maar ik wilde je het toch een keer zeggen.’
Lina had erover nagedacht. Zij hoefde niet aan Arno te vragen of hij dat herkende. Dat dominante trekje was haar maar al te bekend. Misschien moest zij meer op anderen vertrouwen en het maar laten gebeuren?

In april, temde Lina de verleiding om van al haar leuke vakantie ideeën, subtiele suggesties voor Arno te maken.
Meneer Donkers had gevraagd wanneer zij haar vakantie had gepland en met veel moeite perste zij eruit dat nog niet te weten.
‘Alles goed, Lina?’ vroeg meneer Donkers.
Lina was benieuwd of Arno zou wachten tot zij met een voorstel kwam. Ik zal het wel zien, dacht zij, maar eerlijk gezegd was zij er niet gerust op. Spannend was het wel, want het kon ook zo maar te laat worden om nog iets te regelen.

Het verwonderde Arno dat zelfs tot in juni Lina geen woord had laten vallen over de vakantie, maar hij weigerde zich te laten kennen. Misschien had Lina haar gedachten er niet helemaal bij. Te druk op het werk, te veel aan haar kop met de naderende onderhandelingen over de energieprijzen. De altijd drukke Donkers. Aan de andere kant was dat allemaal niet de eerste keer en alle voorgaande jaren had er allang een uitgewerkt plan op tafel gelegen. Zou Lina iets vermoeden? Zou Claris haar verteld hebben van hun gesprek? Zat zij te wachten op een initiatief van hem? Een paar keer had Arno wat waarderende opmerkingen gemaakt over vakanties in het verleden en Lina was daar enthousiast in mee gegaan, maar voor de rest had zij geen krimp gegeven. En hij ook niet.
Het ongewisse, dat als een veelbelovende parfum boven de aankomende vakantie hing, beviel hem wel.

Eind augustus, de meeste werkdrukte was voor Arno en Lina voorbij. Tegen Donkers had Lina gezegd dat het zoals gewoonlijk de laatste drie weken van september zou worden. Daar was zijzelf allerminst zeker van. Niet weten waar de stroom op uit komt waarop je moet mee varen, was voor haar een ongewone uitdaging. Tegenover Arno had zij daar niets van laten merken. Ze kreeg het er warm van, maar dat kon ook van de overgang komen. Het ergste wat zou kunnen gebeuren was dat zij nergens naar toe zouden gaan. Wel vakantie, maar niet weg. Hoe erg Is dat? vroeg Lina zich af en met het antwoord verdween ook de mogelijke opvlieger.

Arno was druk geweest en voelde de spanning stijgen. Hij had zich al een beeld gevormd van dat geweldige moment dat hij zorgvuldig had voorbereid. Hij had Claris in vertrouwen genomen en die zou voor een soepel verloop zorgen. Het moest volstrekt uit de lucht komen vallen. Zogenaamd geen plan, zogenaamd geen doel, zogenaamd niets.

‘Lieve Lina,’ zei Arno op maandagmorgen na het ontbijt, ‘wat zou je ervan zeggen om de boel te boel te laten en met mij op vakantie te gaan?
Lina keek Arno verrast en tot het diepste verliefd aan. Opgelucht en blij volgde zij Arno naar buiten en de frisse lucht rook naar vakantie.
‘Heb je alles?’ vroeg zij voor zij de deur dicht trok.
‘Ik hoop het,’ zei Arno en liet Lina in een speelse onzekerheid.
‘Paspoorten?’ probeerde Lina nog, want zij kon het niet laten. Arno moest lachen en hield het portier galant voor Lina open.
Zij stapte in de auto en Arno achter het stuur.
‘Wat mag ik intypen, schat,’ vroeg Lina.
Arno gaf haar een zoen en zei: ’tot aan Strasbourg is het zeker, daarna niet meer’ en reed weg van huis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *