Arrivederci Italia

dsc_2847Onafwendbaar als het wolkenfront dat over de bergen komt, moeten wij richting huis. Voor even, voor een paar weken en dan gaan we weer. De opgestoomde lucht krijgt de kans niet eens om uit te regenen. Het wordt kouder, maar de zon blijft schijnen. Nog dagen zijn we buiten. De auto is schoon en opgeruimd. De olie is gecontroleerd. De banden kunnen vier seizoenen aan. De route van de terugweg is gepland; de eerste stop is in Saronno.

Weemoedig verzamelen wij de spullen, die wij 3 maanden geleden verspreidden om het huis van ons te maken. Handdoek voor handdoek, kledingstuk voor kledingstuk, boek voor boek geven wij het huis terug aan de verhuurders. Niet de kurkentrekker vergeten en de badkamerkleedjes zijn ook van ons. Welgeteld één wijnglas en één glazen lampenkapje hebben ons verblijf niet overleefd. Wij dubben er nog over om eerlijk te zijn, tenslotte laten we ook veel achter: een halve pot pindakaas, een nog bijna volle pot heerlijke jam, zout, peper, afwasblokjes, hout voor de haard, schoonmaakmiddelen en wat al dies meer. Een compleet kerstpakket waar iedereen wat aan zou kunnen hebben. Waarschijnlijk blijft het huis met de feestdagen achter zonder bewoners. Het door ons aangeschafte kunstkerstboompje op de schoorsteenmantel gaat een sfeerloze kerst tegemoet. Terwijl hij daar zo leuk staat, als iemand hem zou zien.

De zomerkoffer, de winterkoffer, de wisselkoffer, de medicijntas en het toiletspullenkoffertje worden ingepakt. De boeken en de stofjes liggen er allang in. Keurige stapeltjes, rotzooierige eenlingen en gepoetste paren staan klaar voor vertrek.

Alle ruimte in de auto moet tot in de kleinste hoeken plaatsmaken voor onze bagage.

‘Nemen we nou meer mee dan toen wij kwamen?’ vragen wij elkaar. Met een globale opsomming van heen- en terugbagage proberen we elkaar wijs te maken dat we minder hebben in te pakken. Met de auto tot de nok gevuld, rest maar één conclusie: de auto is in een paar maanden tijd een stuk kleiner geworden.

Van veel gewoonten, van plezierige activiteiten en van vertrouwde rituelen realiseren wij ons dat het de laatste keer is. Op de laatste zaterdag geven wij de Nigeriaanse jongen die bij de supermarkt ons karretje terug in het rek zet (daar staat hij voor), iets extra’s. Beschaamd dat wel, maar dat maakt voor hem niet uit. ‘Thank you very much , sir’

dsc_3017Vaarwel, prachtig landschap, spijtig dat je weer een plaatje wordt. Tot ziens, verwarmende zon, jammer dat je in de mist verdwijnt. De groeten met ons buitenleven, we moeten weer bij nul beginnen. Alles wat wij hebben gezien, zet zich vast in een herinnering. Veel om te missen. Gelukkig hebben wij de foto’s nog om te weten hoe het was. Sommigen zullen vervagen en uiteindelijk verdwijnen als de wolken over de bergen.

Morgen zullen wij vertrekken uit La Marche, naar alsmaar noordelijker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *