Het post-vakantieverhaal

Die eerste dagen na de vakantie: daar zie ik altijd erg tegenop. Niet tegen het binnenshuis moeten leven, want meestal heb ik het na vier weken vakantie wel gehad met dat zonnige buitenverblijf. De zon is een opdringerig typje geworden en daar hou ik niet van. Ik ben allang blij als mijn schone overhemd de dag weer zonder zweetplekken doorkomt. Ik verlang alweer een beetje naar een sweater of sportieve hoody om mij heen. Nee, het zijn niet de temperatuurverschillen die mij ongerust maken.

Wat ik vrees is de stroom vakantieverhalen. Of het nu op straat is of op het werk, bij de supermarkt of de sportschool, iedereen wil zijn wonderlijke en unieke vakantieavonturen vertellen. Alsof het een therapeutische verwerking is van een zware periode in het leven.
Ik kan het nu al uittekenen:
Ik kom de werkruimte binnen, vol positieve energie groet iedereen en direct begint het spel van vraag en antwoord: ‘Goede vakantie gehad?’, ‘Genoten?’, ‘Waar zijn jullie geweest?’, ‘Was het bij jullie ook zo warm?’
Op straat: ‘Hé, buurman ook weer terug?’ Op de sportschool: ‘En nu het er allemaal weer af zien te krijgen hè?’ In de supermarkt: ‘Wat zie je er goed uit, waar heb je dat vandaan?’
Met een eenvoudig ‘Ja, prima’, ‘heerlijk’ of ‘het was lekker rustig’ kom ik niet weg. Soms laat ik het bij een kort informatief antwoord, maar omdat ik graag belangstellend wil overkomen speel ik de bal terug met: ‘en jij?’ Dat is natuurlijk de vertelgoden verzoeken. De popelende vertellers hebben geen uitnodiging nodig: ‘Leuke vakantie gehad? Ach, wij hebben wel zoveel pech gehad, dat was niet normaal. Eerst met de auto in Duitsland en toen we in Kroatië aankwamen bleek ons hotel vol te zitten. Dus wij naar de groeten van Max bellen en toen kregen we meteen Sybrand aan de lijn, je weet wel die man die ook huizen voor je zoekt in Spanje, maakt niet uit, hij vroeg wat er aan de hand was en dat hebben wij dus verteld namelijk…. etc.’

Zonder pardon worden alle details, met alle belangrijke zijwegen, in geuren en kleuren beschreven. Misschien ontbreekt het velen aan verteltalent, misschien kunnen velen slechts de exacte gebeurtenissen vertellen. Na drie minuten hebben zij mij echt verloren. Het doet mij denken aan de door mijn vader zorgvuldig ingeraamde en becommentarieerde diaseries van de familievakanties. Ik denk dat toen mijn angst voor het vakantierelaas is ontstaan.

Als we nu eens afspreken dat we al die vakantieverhalen gewoon verzinnen. We geloven die ‘echt heerlijke vakantie in Frankrijk’ wel. Leve de spetterende orgie op de vakantie in Oude Pekela, de roofoverval met nagenoeg dodelijke afloop die we meemaakten in de Dordogne, of de gruwelijke overnachtingen in een bergspelonk ter hoogte van Marbella waar we overigens eerst een ongelikte beer uit moesten verjagen. Ik zou er goed mee kunnen leven om uitsluitend verzonnen vakantieverslagen aan te horen en te vertellen. Het zou mijn post-vakantievrees sterk verminderen.

2 thoughts on “Het post-vakantieverhaal”

  1. Héérlijk om weer een verhaal van je te ontvangen Michiel, je pakt de draad weer op en dat doe je met verve! Dankjewel!

  2. Het onverwachte bezoek aan ons vonden wij heerlijk. Mooie herinneringen uit vroegere jaren en het uitwisselen wat wij zoal meemaken heeft ons veel plezier bezorgd.
    Ook heb ik nu kennis kunnen maken met jouw blog. Het eerste verhaal dat ik las:het post-vakantie verhaal een feest van herkenning. En de oplossing sprak me zeer aan. Omvang graag je maandelijkse bericht. Leo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *