Natuurschoon

Met een waterig zonnetje kabbelde het licht de vroege ochtend in. De peppels ruisten en besneeuwden de landweg met donzige pluisjes. Op hun akkertje maakte een kudde rode geuzen hun ochtendwandeling door het drassige land. Al wat vliegen kon was in de lucht of bereidde zich daarop voor. Een zenuwachtig trillende waterjuffer klemde zich vast aan de sigaar van een lisdodde. Het ontging Mathieu niet dat zijn aanwezigheid door de natuur was opgemerkt. Uit de meidoorn heg fladderde een koppel fazanten luid kokkerend op. Drie kraaien alarmeerden de buurtgenoten, hazen en konijnen vluchtten het maïsveld in. Om van het ongerepte parfum van de jonge dag te genieten, stond Mathieu wel vaker erg vroeg op.

Mathieu is een natuurliefhebber zonder specifieke voorkeur. Hij houdt van elk landschap, van zee en lucht en elk dier. Hoewel hij graag alleen is, mag je hem niet mensenschuw noemen. ‘Een beetje eigenaardig,’ vinden veel mensen uit zijn omgeving en als je Mathieu zo door het veld ziet banjeren, dan kan je je dat wel voorstellen. Hij loopt als een reiger, met opgetrokken poten en veel te lange passen, de nek voorbij de schouders en het hoofd voorop. Meent hij iets te horen of te zien dan staat hij stil en knijpt zijn slechte ogen tot smalle spleetjes. Maakt dat het beeld niet scherp genoeg, dan is er altijd nog de oude kijker, paraat bungelend op zijn buik. Aandachtig observeert hij de contreien en wat hem vreemd of zeldzaam voorkomt schrijft hij op. Maakt niet uit wat of wie het is, alles waar hij niet bedacht op is wordt in de vermoedelijke hoedanigheid in zijn boekje opgeschreven, met dag- en tijdnotering, zodat de waarneming compleet is.

Zo liep Mathieu die ochtend met zijn halfhoge wandelschoenen door het vochtige gras. Hij genoot van de stilte en haalde nog eens extra diep de frisse lucht in. Hij wilde graag gezond zijn. Door al het ontwaken en bewegen om hem heen voelde hij het leven. Aandachtig keek hij in het rond, want hoewel het hem allemaal bekend voorkwam, wilde hij zich toch graag laten verrassen. Toen hij omlaag keek zag hij nog net een gladde slang. Waarschijnlijk op weg naar een eerste zonnebad van die dag. Niet echt zeldzaam, dacht Mathieu, maar toch zie je ze maar zelden. Toen de slang onder de vegetatie was verdwenen pakte hij zijn boekje en schreef het op. Tevreden liep hij verder en verwonderde zich over de roze kleuren van de ochtend wolken. Wat een prachtige penseelvoering. Van de verre horizon ging zijn blik naar beneden, naar een open plek met lage begroeiing en een houten bankje, leek het wel. Mathieu wist het niet zeker, maar dacht in die verte, versnipperde felle kleuren te zien. Beducht om wat het ook was te verstoren, bleef hij staan en pakte zijn kijker. Hoewel de kleuren beter zichtbaar werden, bleven de contouren vaag en ondefinieerbaar. Het zou een ijsvogeltje kunnen zijn, dacht Mathieu, vanwege de felle kleuren. Aan de andere kant, redeneerde hij verder, zag hij meer kleine delen dan grote gehelen. Hij besloot in de richting te lopen, rustig en zonder gerucht om niets te laten schrikken of te laten verdwijnen. Vijftig meter van de plek vandaan, bleef hij even staan. Het was er nog, de kleuren scherper, hier en daar transparant, met ronde en vierkante vormen. Langzaam kreeg hij een vermoeden en bij elke pas werd dat vermoeden sterker. Nog tien meter, het vermoeden smolt weg en een harde werkelijkheid diende zich aan. Mathieu was ontdaan en kon het haast niet geloven. Hoe was het mogelijk? Het was een domper op de prachtige ochtend. Hij pakte zijn boekje en teleurgesteld noteerde hij:

 

Woensdag 23 juli 2015. Aangetroffen in de Waardse Broek bij de bank geschonken door de Natuurvrienden van Broekselanden:
– drie of vier verscheurde pizzadozen
– vijf plastic flesjes, waarvan één met opschrift: Smirnoff Vodka
– 14 sigarettenpeuken
– een aangevreten broodje
– een wikkel van een Mars
– een bijna lege zak met wokkels
– een stuk ondergoed
N.B. Om 06.30 verzameld en meegenomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *