Wie het past

Terlenka

Het was een zomeravond en ik wandelde in het Stadspark. Op een vochtig bankje bij de fontein rustte ik even van niets uit. En wie kwam ik daar tegen? Iets in de manier van lopen kwam mij bekend voor. Waar kende ik dat loopje van? En dat silhouet?
Intensief nam ik hem op en liep mijn geheugen na.
‘Pardon, heb ik iets van u aan?’
Prompt wist ik het weer: die kenmerkende en saaie beschaving: het was een oude terlenka pantalon van mij.
‘Hallo zeg, dat is lang geleden,’ zei ik met een vleugje schuldgevoel.
Hij kwam naar mij toe.
‘Ha, nu zie ik het, het is u, mijnheer ’ zei hij stijfjes, ‘ik heb jaren voor u gewerkt. U heeft mij, in een aanbieding, als ik mij goed herinner, aangeschaft en ik mag wel zeggen: dat was geen kwade aankoop.’
‘Zeker, zeker,’ bevestigde ik zijn verdiensten, ‘ga toch even zitten en vertel me hoe het met je is.’
Hij oogde wat sleets op de pijpen. Toen hij zich bij het zitten gaan omdraaide, kon ik het verkleurde reepje stof aan de bilnaad zien. Zijn bassin was uitgediept. De elasticiteit was uit zijn broeksband verdwenen. Wat me meeviel, en wat ik bij het ontbreken altijd een armoedige indruk vind maken: hij had nog al zijn knopen.
De door dragen gehavende broekenman vertelde:
“ U zag er, ook in mindere tijden, dankzij mijn uitstraling altijd pico-bello uit. Ik mag wel zeggen u was het ‘heertje’ met mij aan uw kont. Plooibaar en toch altijd in de plooi. Nooit heeft u mij moeten strijken. Het ging u goed en juist toen heeft u mij laten zakken. Als een vod ben ik aan de kant gezet. Ingeruild werd ik voor een jonger exemplaar, een Jeans. Een Jeans die het met iedereen deed. Een niet weg te stomen schandvlek. Ik ben er jarenlang door uit model geweest.’
Inmiddels zelf afgedankt, begreep ik wat hij zei. Ik zou het graag willen goedmaken met mijn pantalon.
‘Kan ik iets doen om die schandvlek, al was het maar een beetje, te laten verbleken?’ vroeg ik met diepe spijt in mijn stem.
‘Misschien kunt u mij meenemen naar uw huis mijnheer en mij daar aan een knaapje laten hangen, liefst in een mooie klerenkast samen met een avondjurk.
Zonder aarzelen nam ik hem liefdevol mee naar huis.

One thought on “Wie het past”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *